Bloempje

"Was ik vroeger niet bang voor de lift?", vroeg ik aan mijn moeder. Mijn droom van afgelopen nacht had me aan het denken gezet. Ik ben me nog heel bewust van mijn vroegere angst voor roltrappen, maar herinner me niet of het ook voor liften gold.

Heel soms ben ik nog angstig op een roltrap. Dan denk ik weer aan die verhalen van dat jongetje dat met zijn veter klem kwam te zitten in de roltrap en zijn teen kwijtraakte. Broodje aap of niet, ik vond het eng zat. Mijn angst liet me heel lang treuzelen met op de roltrap stappen... Afwachtend tastte ik het ritme van de roltrap af om er precies op het juiste moment op te kunnen stappen. Mijn voet zweefde boven de wegrollende treden, maar de stap zette ik steeds niet....Eigenlijk ging de roltrap gewoon te snel en was ik bang klem te komen tussen de treden. Als ik er eenmaal op stond ging het wel weer....tot ik eraf moest...De treden werden op het einde opgevreten door de trap en ik mocht daar echt niet tussen komen. Ik sprong het liefst van de roltrap af, om maar niet klem te komen. En gedurende het hele traject bleef ik mijn veters in de gaten houden. Als ze maar niet ergens tussen kwamen te zitten....Nu ben ik alleen angstig op de roltrap als ik besluit er in tegengestelde richting gebruik van te maken. "Want als je dan niet snel genoeg bent, kom je alsnog klem te zitten", zeggen de stemmen in mijn hoofd.

De lift was natuurlijk nog een stukje erger...Want na het -op veel te jonge leeftijd- kijken van de gelijknamige film werd me wel duidelijk dat een teen het minste was wat je zou verliezen als je daar gebruik van zou maken. Toch heeft dit niet helemaal doorgezet en werd ik alleen maar bang voor liften met kuren. Of liftgebruikers met kuren... Dus bij mij moet je niet springen in de lift en moet je niet met teveel mensen erin staan, want ik ga lopen (zeg ik stoer...maar ik neem gewoon de volgende lift). Toen er laatst een lift op het werk stilstond vanwege een stroomstoring was ik maar wat blij dat ik er niet in zat.

Dus je kunt je misschien voorstellen dat dromen over een lift de potentie heeft tot nachtmerrie. En dan was het vannacht ook nog eens een supersonische. Een die van verdieping 100 - 1 in 10 seconden gaat. Gewoon in vrije val naar beneden en ik viel mee! Dan weet je dat er een moment komt dat de lift gaat afremmen en je keihard neer gaat komen... Gelukkig was ik in mijn droom ook zo slim om een andere lift te nemen na die ervaring. De trage stabiele ouderwetse lift... En duurde het alleen even wat langer voor ik op de juiste verdieping was om mijn wekker uit te zetten....

Alles wat oma tot mijn oma maakte was verdwenen, toen ik in de kist keek. Ik herkende haar nog net aan wat vlekjes in haar gezicht. De lieve, zachte en warme uitstraling had ze meegenomen naar de hemel. Haar zachtheid voelde ik terwijl ik naar haar handen keek. Haar stem hoorde ik toen ik naar haar mond keek. De lach zag ik toen ik naar haar ogen keek. Het was beter dat ze in niets meer leek op mijn oma. Daar was ik namelijk bang voor geweest. Dan was het misschien te heftig geweest...

Mijn opa is geweldig. Dat is me maar weer extra duidelijk geworden bij de begrafenis. Geen moment laat hij zijn vrouw alleen. Het bleef niet bij samen bidden toen ze nog leefde. Maar ook de begeleiding na haar overlijden. Alsof hij haar persoonlijk overdroeg aan hun God. "Zorg goed voor haar, nu ik het niet meer kan". Een man, gekrompen door de jaren, die ondersteund door 2 andere heren helpt de kist op het graf te plaatsen. Dat beeld heb ik ingeprent in mijn brein. Dat beeld is voor mij een beeld van liefde.

De afscheidsdag was een bijzondere. De kleinkinderen staken elkaar constant aan met tranen. En het was ondanks de treurige gelegenheid ook weer ouderwets gezellig. Lachen tussen de tranen door. Een redelijk volle kerk voor iemand die 84 is geworden. De spontane actie van de meiden om een sieraad te dragen wat ze van oma hadden gekregen. Zonnebloemen op de kist. Een witte vlinder die bij de groep dwars tussendoor vliegt. Een koele windvlaag terwijl het 35 graden is. Een moedereend met jonge eendjes. Een laatste snik bij het zakken van de kist en het vredige gevoel als we weglopen.

Het verdriet blijft: "Dit zijn de herinneringen waar ik het mee moet doen....meer komen er nooit meer bij"

Gewoon omdat ik het zo'n geweldige foto vind die het hele gevoel samenvat...

Misschien maakte je haar nog wel blijer met een handgeplukt bosje madeliefjes dan met een gekocht boeket rozen. Oma is niet meer en ik hoop voor haar dat het boven net zo mooi is als ze altijd heeft geloofd. Ik blijf beneden achter met de mooiste herinneringen....

Pannenkoeken bakken in de tuin
Fietsen door de heidevelden die alleen oma wist te vinden
Lopen door het park en de dieren voeren
Hutten bouwen in de tuin en daar uren doorbrengen
Samen plannetjes smeden om opa te plagen
Urenlang breien op de bank
Meehelpen in de tuin
Beschuit bij het ontbijt
Stiekem veel te laat opblijven
Het potje met boerderijdrop waar je er altijd wel een van mocht nemen
Het glaasje appelsap op tafel



Een oma zoals een oma hoort te zijn: lief!

Iets te laat ging ik op onderzoek. Ergens moest ik toch wel wat oranje kleding in huis hebben? Ik opende de deur van de kledingkast en direct keek de eerste berg kleding me dreigend aan. Snel sloot ik de deur weer, voordat de lawine begon. En dan moet je de keuze maken. Ga je het gevecht met je kledingkast aan? Want als je begint is er voorlopig geen einde aan. Alles moet eruit en opnieuw opgevouwen worden. En gezien de hoeveelheid nutteloze aankopen de laatste tijd, betwijfelde ik of het wel gaat passen als ik het netjes zou opvouwen.

Op veilige afstand opende ik opnieuw de kastdeur en zag tussen de naar beneden stortende kleding geen enkel oranje kledingstuk. *Bummer*. Met mijn voeten tussen de in vergetelheid geraakte kleding trok ik plank 2 en 3 ook leeg. Gelukkig vond ik achterin de berg op plank 3 iets met de kleur oranje. Maar direct kwam ook de teleurstelling. Dat lag er al zo lang, daar was ik inmiddels al 5 keer uitgegroeid.

Te midden van zowel versleten als ongedragen kleding was dit het moment om rigoureus aan de slag te gaan. De oude verhuisdozen met kleding werden leeggetrokken op zoek naar draagbare vodjes die in deze hitte zeer welkom zijn.

Maar laat ik iedereen bij deze waarschuwen. Doe dit gewoon niet als het buiten 30 graden is! Uitgeput zat ik een half uur later op de grond alles een voor een weer op te vouwen. En had ik nog steeds niet gevonden wat ik zocht. Want de oranje kleding die ik vond (en pas), is allemaal berekend op een WK in de winter.....

Eerst de foto's....

Weg uit Amsterdam met de trein

» Lees verder/Read more

Voordat ik de rest van de trip ga beschrijven, hier alvast de foto's van Soccer Aid

» Lees verder/Read more

"Dat wil ik ook!" schoot wel honderd keer door mijn hoofd. Ik stond te midden van opvallend veel mannen te zoeken naar een gaatje om het podium te kunnen zien. Leuk hoor, al die mannen, maar ze zijn zo f*cking lang! En dan heb je ook nog die malloten voor je staan die net even wat meer heen en weer bewegen (om het helemaal maar niet te hebben over de op en neer momenten).

Maar jeetje, hoewel in ontzettend baalde dat ik bijna niets kon zien, stond ik te genieten. Want Snow Patrol had ik slechts 1 keer live gezien (op Pinkpop) en blijkbaar was dat niet eens genoeg om een blog erover te schrijven (jammer maar helaas). Dus dit was mijn kans en eigenlijk kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik niet op de eerste rij stond.

Dat was dan wel bijna het laatste punt om over te klagen. Ik wil speciaal voor Judith nog wel even de stoorzender noemen die met 1 hand op de borst vol overgave probeerde mee te zingen. Waardoor je uiteindelijk de overtuiging krijgt dat meezingen bij een concert verboden zou moeten worden.

Want alles wat je verder hoorde, wat niet van het podium afkwam, verstoorde de concertbeleving. Er stond daar gewoon iemand op het podium schijnbaar intens te genieten van zo'n grote zaal vol mensen. Die allemaal op commando hun telefoon heen en weer zwaaiden. Ik denk dat op het podium de operazanger achter ons niet hoorbaar was, want zelfs van de zang uit de zaal werd genoten.

Je gunt het hem zo. En het is maar een vreemd fenomeen. Je zou je nek niet verrekken als je hem tegenkomt op straat. Hij ziet er niet uit, veel te dun sulletje eerste klas. Maar geef hem een microfoon en alles is goed. Die stem en die lach maken dat mensen hem ineens charismatisch zullen noemen. In de Xfactor zouden ze zeggen dat hij de gun-factor heeft. En Gordon zou elke week zeiken over zijn kleding en haar.

Maar je zult gezegend zijn met zo'n stem. Dat wil je toch ontvoeren en meenemen naar huis en elke avond voor je laten zingen.... Dat wil je niet delen met duizenden mensen in de HMH. Die stem is bedoeld als voorspel, om daarna intens de liefde te bedrijven. Helemaal zuiver en vol gevoel. Warm, kwetsbaar maar ook zo krachtig. Dan konden er nog zoveel mannen om mij heen staan, die haalden het allemaal bij verre niet.

Als ik Snow Patrol hoor en zie krijg ik daar geen genoeg van. Dat wil ik elke dag. Maar gek genoeg krijg ik er ook een andere behoefte van. Ik wil kunnen wat hij kan! Zo op een podium staan en mensen zo raken met muziek. En dan even niet zoals Laura Jansen het in dit geval deed....

Afgezien van wat zere voeten, een pijnlijke nek aangezien ik die toch een beetje heb verrekt en een piep in mijn oren vanwege mister operazanger, was het perfect. Zelfs het voorprogramma Foals kon er best redelijk mee door (muziek was beter zonder zang....minor detail).

Uiteindelijk verliet ik licht duizelig het pand....Nadat de toegift ongeveer 15 minuten met een beamer een filmpje toonde waarin alles draaide en deed en overging van ster, via planeet&zon, naar band&podium...



Maar nu baal ik wel onwijs dat John Mayer aanstaande donderdag is afgelast :(

Met de gordijnen aan de kant geschoven, lijkt het net alsof ze op iemand wacht. Ze tuurt uit het raam, de buurt in de gaten te houden. Op haar schouder haar beste vriend, de net zo bejaarde dwergpapegaai.

Als ik langsfiets geeft ze geen krimp. Vast in gedachten verzonken, denkend aan vroeger, toen de lucht nog blauw was en het vuilnis niet metershoog in haar straat lag opgestapeld. Ze verbaast zich tegenwoordig steeds meer over de drukte op straat. Mannen en vrouwen fietsen gestresst langs haar raam. Talloze scooters slalommen om de fietsers heen, zonder ongelukken te veroorzaken. Op de stoep staan wat opgeschoten jongeren te bekvechten. Een moeder houdt angstig haar twee kinderen vast als ze de straat probeert over te steken. Tussen de langsrazende trams, vrachtwagens en leaseauto's wurmt ze zich naar de overkant, nog net een taxi ontwijkend. Maar niets van dit alles registreert ze vandaag...

Ze wacht wel degelijk. Niet op haar man die ooit een pakje sigaretten ging halen en niet meer terugkwam. En niet op haar kinderen die een te druk bestaan hebben om voor haar nog tijd te maken. Ook de thuiszorg komt vandaag niet. Ze wacht geduldig en resoluut. De jaren gaan tellen en ze weet niet of ze volgend jaar nog haalt. Door de jaren ervaring weet ze dat dit de laatste keer voor een lange tijd is. Ze staart naar een handvol tulpen die bloeien bij de boom voor haar woning. Met elk straaltje zonlicht gaan de bloemen een klein beetje verder open. Met de laatste kracht die de bloemen hebben, openen ze zich dit jaar voor de laatste keer. Een vrouw met dwergpapegaai staart met een tevreden lach naar haar parkiettulpen....

"De kleine zaal?!?", iets wat ik totaal niet had verwacht. Geen reden om te haasten dus. In de kleine zaal van Paradiso zou je het overal goed kunnen zien. Nadat we langs wat motorbikers waren gelopen die een feestje in de grote zaal hadden, keken we rond in een zaaltje waar ik nog niet eerder een optreden van iemand had gezien. Blijkbaar was deze artiest nog minder bekend dan ik dacht.

En dat is ook wel eens leuk. De zaal stroomde langzaam vol. En ik begon me al een stuk minder op mijn gemak te voelen. Om ons heen stonden mensen met een extreem hoog "nerds en jonge meisjes" gehalte. Het leek wel even of ik op de set van "Beauty and the Nerd" terecht was gekomen.

Dan twijfel je toch wel even aan je keuze. Dit wilde ik zien en horen, maar wat stond mij te wachten? Op de mp3speler klinkt het altijd behoorlijk fijn, maar wat wist ik eigenlijk van live optredens van "A Fine Frenzy"?



De band maakte zich klaar en even later kwam de roodharige zangeres het podium op. En hoeveel invloed een eerste indruk op je mening heeft, werd meteen duidelijk. De eerste noten waren rampzalig! Het geluid stond vreselijk slecht afgesteld, waardoor de zang te hard en te schel klonk. Gedurende het hele eerste nummer bleef het behelpen. Ze zwaaide verder erg leuk met haar armen, maar ik kreeg er een zwaar ongemakkelijk gevoel bij. Ik keek dus maar naar de bandleden die zeer de moeite waard leken...

Nee, mijn eerste indruk was er snel. Vreselijke kleding om mee te beginnen! Een blauw pak uit het jaar 0, met shorts, colbert en daaronder een geblouste top die mijn oma vroeger vast ook gedragen heeft. De zangeres had verder een prachtig figuur wat compleet verdween in haar brave en smaakloze outfit. Dus keek je maar naar haar gezicht, wat ze veelvuldig achter een grote bos rood haar verschool.

Er was gewoon iets vreemds aan haar. Was het misschien de extreme lach die ze opzette elke keer als ze naar het publiek draaide? Heel schattig kuiltje in haar wangen, maar het nam niet weg dat het vreselijk nep voelde. Het overdreven dansen, met de armen zwaaien, zweverig met de haren zwaaien en iets te breed lachen, maakte dat ik de eerste 5 minuten al het gevoel had dat ze bij haar verblijf in Amsterdam zich ook maar eens had verdiept in wat paddo's. En waarschijnlijk was ze ook vergeten de vibrator te verwijderen voor de show...

Ik kon er gewoon niet meer naar kijken. En bij het luisteren kwam al snel het nadeel van de kleine zaal boven water. Het geluid van het hoofdpodium was zo hard vergeleken met de "slaapliedjes" van A Fine Frenzy, dat het er gewoon dwars doorheen kwam. Beetje storend, maar het was gelukkig wel mogelijk om het te negeren. Al vraag ik me af of de band er zelf veel last van heeft gehad.

Gelukkig werd de muziek een stuk beter en heb ik me de rest van het optreden bezig gehouden met precies de vinger erop te leggen wat me zo stoorde aan haar. En te staren naar de leuke bassist.

En echt, het werd een stuk beter... Ze vertelde nog dat ze Amsterdam zo'n leuke stad vond (what else is new?), maar een beetje versteld stond van de grote hoeveelheid afval... De gitarist had nog een duik willen nemen in een berg vuilniszakken. En het stukje waar iedereen mee ging zingen was bijna ontroerend te noemen.

Al met al een redelijk optreden qua muziek, met oude en splinternieuwe nummers. Maar performancetechnisch heb ik me behoorlijk zitten irriteren aan het overdreven gedoe eromheen. Wel een erg grote plus was dat er naderhand alle tijd was om samen op de foto te gaan en handtekeningen te krijgen....

Ik weet wel dat ik een volgende keer niet meer hoef te gaan, of het zou alleen voor de bassist zijn, Ryan Lerman. Voor A Fine Frenzy koop ik de cd dan wel, die dan weer wel erg goed is!

Mannen in strakke broekjes zich in het zweet werken, op een fiets. En dat allemaal op maar een paar minuten lopen van mijn huis. De ideale gelegenheid om tegen een man aan te lopen. Als ze tenminste niet helemaal geobsedeerd zijn op wat zich binnen de hekken afspeelt.

En daar gaat het mis. Want waar je normaal gesproken een vent voor geen goud in een roze shirt krijgt, vonden ze het nu ineens heel stoer. Een roze shirt, een roze petje en een biertje in de hand. En half lam over het hek hangen als er weer een motor aankomt. Iets later even joelen en klappen. Een fiets flitst voorbij met daarachter twee auto's. En dan is het weer even stil. En kan het volgende biertje gepakt worden.

Geen plek voor een vrouw dus. Dus ik voelde me stiekem prima thuis. Ik bedacht me dat het voor het thuisfront (ouders) misschien best leuk wat actiefoto's te schieten. Vanaf de loopbrug zag je al hoe snel dat allemaal gaat. Het is dan ook best een klein wondertje dat er een aantal foto's nog redelijk gelukt is....


Vanaf de loopbrug

Zo lijkt ie helemaal niet zo snel te gaan

Voor de Rabobank-ploeg werd extra hard geschreeuwd

Kan zo'n auto snel genoeg remmen als hij van zijn fiets valt?

Best druk, en waar wachten we op?

Hier is het iets rustiger

En ik ook een souvenir...

Maar wat een geldverspilling zo'n circus zeg! Hele stad afgezet met hekken. Waar je ook kijkt politie en beveiliging. En dan maar niet te spreken over de roze posters en vlaggen overal! Laat vanwege die bezuinigingen ook meteen de Olympische Spelen maar even niet naar Nederland komen... Want als ze dit al uit de kast trekken voor 3 roze dagen, dan wil ik niet weten wat de Spelen gaan doen...

Ondanks dat...Best geinig die Giromania... Morgen nog even zien of ik het peleton kan spotten.